Trena Warisan

Saben liwat stasiun sepur Ketan­dan, atiku krasa sumedhot. Iku biyen stasiun cilik. Bareng angku­tan bis saya rame, stasiun sing mung cilik iku wis ora pati piguna awit arang banget wong nyepur munggah-mudhun kono. Mula banjur ditutup, diganti palang sepur. Nadyan mangkono papan iku tetep nyathet lelakon lawas jroning uripku.

Biyen watara seketan taun kepung­kur, saben dina aku ngambah stasiun ko­no. Esuk bubar subuh wis mangkat saka ngomah njujug stasiun, terus numpak sepur menyang Sala, sekolah. Awan jam setengah telu mulih saka sekolah mu­dhun stasiun kono, terus numpak sepe­dha mulih, tekan ngomah wis meh jam telu. Mangkono iku nganti wolung taun, wiwit klas siji SMA nganti lulus sarjana.

Ana lelakon sing luwih tumabet ing atiku. Nalika aku wis kuliyah tingkat telu, ana bocah wadon sekolah uga nglajo numpak sepur. Jenenge Darmini, sekolah ing SGA. Saben esuk ketemu ing stasiun, jagongan pating glenik karo ngenteni tekane sepur, diterusake lungguh jejer ing njero sepur. Awane bareng nyepur maneh mulih saka sekolah. Nganti telung taun. Ora mokal yen ati kang isih padha enome banjur kaiket ing rasa tresna. Wong loro wis sepakat bakal urip beba­rengan mangun balewisma. Mung gan­dheng durung kerja, aku durung wani nglamar marang wong tuwane.

Begjane awak dhek semana, wong loro meh bareng diangkat dadi pegawe. Emane kok adoh wangene: aku tiba ing Surabaya, dene dheweke diangkat guru ing Pekalongan. Isih gawang-gawang ke­lingan patemonku kang pungkasan sa­durunge pisah. Dheweke dak terake nju­puk surat pengangkatan menyang seko­lahane. Mulihe wis jam 7.30 bengi. Ing ngarep stasiun cilik kang sepi iku, dhe­weke ngrangkul aku kenceng banget karo sambat memelas:

“Mas,, bakale pisah adoh. Saiba ka­ge­te ati iki. Dak suwun Mas aja kendhat kirim layang pendhak sasi, kanggo tamba kangening ati.”

“Iya dhik,” saurku karo ngelus-elus ram­bute. “Muga-muga ora kesuwen enggal bisa urip kumpul sa­omah.”

“Dak arep-arep la­maranmu, Mas.”

Tanganku dige­gem kenceng, diam­bungi, banjur padha pepisah­an nggawa ati kang kebak katresnan.

Mas, bakale pisah adoh, saiba kangene ati iki

Mas, bakale pisah adoh, saiba kangene ati iki

Nanging bareng wis adoh papane, ora ngira dheweke jebul terus lali karo aku. Sa­­ben sesasi aku ki­rim layang kaya pe­min­­tane, nanging ora tau ana balesan. Nganti telung taun. Nganti akhire aku krungu kabar yen dheweke wis omah-omah. La­ra­ning atiku isih tu­mabet nganti seprene, sawise setengah abad kepung­kur, awit saka gedhene tresnaku marang dhewe­ke. Mula kala-kala aku merlokake jajan soto ing warung cedhak palang tilas sta­siun iku. Mung kepengin ngeling-eling endahe lelakon jaman sekolah langganan sepur bareng karo dhik Darmini biyen.

Kala-kala ati iki adreng kepengin ke­temu. Kepengin ngerti kahanan saiki. Na­nging aku babar pisan ora mangerteni ing ngendi papan dununge saiki. Malah aku ora ngerti wektu iki isih urip apa wis ora ana. Aku apal banget, yen isih urip, wektu iki umure wis sewidak pitu taun, limang taun sak adhiku.

Saiki wis padha tuwa. Upama ketemu ya mung arep………

Tabeting Lakon Kepungkur

Tabeting Lakon Kepungkur

Cerita Cekak | Posted by | December 1, 2014

Kabar lelayu esuk iku ngelingake aku marang lelakon kepungkur, sabab sing seda iku wong sing banget tumabet ing engetanku. Jenene ...

Sapepake

Wong Lanang

Wong Lanang

Cerita Cekak | Posted by | November 24, 2014

Mardi mesem dhewe nalika nyawang tanduran palawija ing tegale kang ledhung-le­dung lemu.  Ana terong, lombok lan ka­cang lanjaran. Nadyan

Sapepake

Samudana

Samudana

Cerita Cekak | Posted by | November 14, 2014

Lagi wae sedhan kinclong warna abang mbranang kuwi nggremet tekan prapatan, dumadakan ke­prungu pating gedebug sikile wong-wong menganggo k

Sapepake

Mas Sasongko

Mas Sasongko

Cerita Cekak | Posted by | November 3, 2014

Dina iki musyawarah guru mata pelajaran. Nerusake nggawe rencana pelaksanaan pembela­jaran kurikulum 2013 lan sak uba ram­pene minggu wing

Sapepake

Page 3 of 3412345...102030...Last »