Tumbal Kapitan

Wengine wis nyedhaki punjere nalika Winarsih nglilir merga kebelet pipis. Sing lanang di­ungak, jebul wis keturon ana ngarep tivi. Bal-balan Liga Italia sing ditonton Sad­ikun durung buyar. Winarsih nuli jumang­kah menyang jedhing sing papane dadi siji karo pawon. Lampu pawon nuli di­urubake.

“Haahhh…?!” Winarsih njerit.

Krungu jerite sing wadon Sadikun gra­gapan tangi, nuli mlumpat menyang asale swara. Sing wadon ndheprok ing cedhak lemari. Awake ngoplok wel-welan, epek-epek tangane nutupi raine kaya sajak kamiweden nyumurupi sesa­wangan nggegirisi.

“Ana apa Sih? Ana apa?” pitakone Sadikun gupuh. Winarsih dirangkul ban­jur diajak ngadeg.

“Ku…ku…kuwi…kuwi..” wangsulane Winarsih gemeter karo nudingi jedhing.

Tanpa kesuwen Sadikun ngajak bo­jone menyang ruwang tamu banjur di­ombeni banyu putih. Lagi esuke Winarsih gelem nyritakake larah-larahe. Nalika dheweke ngurubake lampu pawon, du­ma­dakan katon kemliwere pawongan metu saka njero jedhing. Rupane ora katon cetha awit samubarange katon ireng. Wewujudan kuwi nuli jumangkah menyang lawang pawon sing isih kan­cingan rapet banjur musna saka pandulu.

“Kuwi mung halusinasimu,” tumang­gape Sadikun. “Wong tangi turu ka­dhang­kala panyawange durung prema­na. Kesadharane durung ganep. Saeng­ga apa sing katon ana ngarepmu malih ora kaya salumrahe”.

“Nanging Pak… wewujudan iku katon cetha metu saka njero je­dhing njur ilang. Tak kira kok dudu halusinasiku, ning kuwi mono bangsane le­lem­but!”

“Aaahh…sampeyan kok seneng mikir barang sing ora nggenah…! Nek sampe­yan tansah ngangen-angen bangsane ngono kuwi, ate­ges melu nguripake ing njero pikiran. Akibate, si­thik-sithik wedi merga di­bayang-bayangi pikirane dhewe.”

Alhamdulillah, tumbal iki taklarunge ing kali Brantas

Alhamdulillah, tumbal iki taklarunge ing kali Brantas

“Senajan aku percaya yen lelembut kuwi ana, na­nging aku ora nate mikir­ake, Pak.”

“Ya wis…! Sakarep sampeyan. Kadidene wong lanang, aku blas ora per­caya karo anane bangsa alus. Tumrapku, samuba­rang wewujudan sing katon lan jarene nganeh-anehi, isih bisa dijlentrehake kan­thi nalar sehat!”

Ngancik jam setengah pitu Sadikun pamit ngayahi kuwajibane kadidene kepala sekolah ing salah sijine SMP Ne­geri. Winarsih mung bisa unjal ambegan landhung. Dheweke nyadhari yen sing lanang pancen ora percaya karo baba­gan sing mambu-mambu gaib. Kamang­ka omah sing lagi rong sasi dipanggoni kasebut dirasa pancen rada wingit. Sa­elinge Winarsih wis kaping lima ana kedadeyan sing ora tinemu nalar.

Sepisan, nalika boyongan lan arep sla­metan. Tangga teparone padha rere­wang mangsak lan nyawisake apa wae sing diperlokake kanggo slametan. Na­nging ana wanita nyalawadi. Wanita kuwi nganggo klambi plenik-plenik ijo, lan tansah nyingidake raine nalika disa­wang Winarsih. Ditakokake marang tangga teparo kang lagi rewang, jarenen ora ana sing nyumurupi anane wanita kasebut. Banjur sapa wanita………

Dhemit Cungkup Mantu

Dhemit Cungkup Mantu

Alaming Lelembut | Posted by | October 10, 2014

Jeneng asline Joko Karim,nanging sok diparabi Joko Tarub. Awit kejaba nyandhang status minangka pegawe negri,dheweke uga duwe ubetan nyewaka

Sapepake

Zombie

Zombie

Alaming Lelembut | Posted by | October 3, 2014

“Camera wis siap, Rob?” pitakone Draco. “Siyap bos, right away,” jawabe Robert karo ngacungake jempole. Arloji nuduhake angka

Sapepake

Ilat Ganti Ilat

Ilat Ganti Ilat

Alaming Lelembut | Posted by | September 19, 2014

Tekan omah wis ngarepake wayah candhikala. Sepedhah motore ora dilebokake, nanging cukup dijagragake neng latar. Ora wurung mengko mesthi ka

Sapepake

Omah Anyar

Omah Anyar

Alaming Lelembut | Posted by | September 16, 2014

“Mas… blaka wae jane yen njenengan ora ana omah aku wedi! Saben ngarepake surub ing kamar mandhi kaya ana wong ...

Sapepake

Page 1 of 3112345...102030...Last »