Siluman Pundhen Mbah Gimbul

Bedhug Magrib saka Mesjid Nurul Yakin mentas wae ditabuh, mratandhani menawa wanci  sholat wis tumapak. Bocah-bocah sing dha non­ton TV takelikake supaya enggal sholat.

“Acarane sik apik, Pak. Sholate meng­ko wae,” kandhane Yusmar, anakku sing isih klas lima SD Kembangjepun.

“Yusmar, sholat kuwi cagake agama, Le. Upama omah ngana kae yen ora ana cagake kepriye akibate?” aku genti takon. Nglatih bocah supaya “peka” ing ndalem sadhengah polah.

“Ambruk, Pak.”

“Bener. Tegese yen ora sholat  aga­ma­ne awake dhewe iki rubuh. Yen aga­ma wis rubuh, kuwi tegese wis ora ngla­koni agama maneh. Tanpa agama, ke­priye?”

“Urip mursal, Pak.”

“Lha, ngerti ngono kok. Mula ayo ndang sholat,” imbuhku karo nyandhak tangane anak nomer loro mau menyang papan wudlu.

Yusmar manut. Takkongkon ndonga bubar wudlu uga manut. Ucapane teteh, lancar lan cetha. Ora rugi saben sore  nga­ji neng TPA Baitul Fikri, pimpinane Mas Nizam, da’i mudha saka Desa Pe­nanggungan.

Lagi wae metu saka latar mesjid ting­galane Abah Yasin mau, ana wong papat nyandhet lakuku. Wong aneh  kanggoku, sebab pancen pacakane ketok rada nyle­neh. Klambi lan clanane komprang ireng-ireng, nganggo udheng ireng uga, raine rada mbranang, brengos meh sekepelan tangan. Mripate mencureng, alis kiwa-te­ngene gathuk.

“Kowe sing duwe jeneng Ilham?!” sa­lah siji saka pawongan mau takon rada nggetak.

“Ya. Ana ana?” aku ganti ta­kon kanthi basa sing luwih em­puk tinimbang tamu tanpa takun­dang iki.

“Kowe tukang golek kodhok, ta?”

“Ora kliru. Njur ana perlu apa sampeyan teka mrene nggoleki aku?” aku sengaja ora basa. Iki bab sing ora biyasa, sebab me­na­wa caturan karo sapa wae, ke­na dipesthekake aku nggunak­ake basa sing alus.

Ora perlu kuwatir, ujare Mbah Jangkung

Ora perlu kuwatir, ujare Mbah Jangkung

“Kowe wis mateni rajaku!”

“Raja? Raja apa? Saiki wis ora ana raja, saiki sing kuwasa presiden.”

“Kurang ajar! Ngenyek ya ko­we?”

Bubar kumecap ngono tanpa takon ika-iki maneh aku langsung ditendhang, disusul anteman. Aku njungkel, rai krasa bengep krana ora pisan pindho serangan ngene iki taktampa. Anggone ngajar aku ora mendha, tendha­ng­an lan jotosane terus nitir. Coba taktangkis sabisaku, ning tetep wae aku kalah rosa dikrubut wong papat.

“Adhuh!” aku sambat memelas. Sa­ban­jure aku ora kelingan apa-apa, se­ma­put nganti sawatara suwene.

Aku tangi cekekal nalika tanganku krasa………………

Aku Indigo

Aku Indigo

Alaming Lelembut | Posted by | July 27, 2015

Kena apa aku iki? Apa sing wis nemahi awakku? Aku dudu wong normal? Kena apa aku seje karo wong-wong liyane? ...

Sapepake

Setyarini

Setyarini

Alaming Lelembut | Posted by | July 13, 2015

Sepisanan manggon ing pondhok iki atiku  brontak. Papan iki adoh banget saka lemah klairanku ing tlatah Ngronggot, Nganjuk. Ing kene ...

Sapepake

Jim Hadirin lan Jim Nasibin

Jim Hadirin lan Jim Nasibin

Alaming Lelembut | Posted by | June 29, 2015

Ing sawijining kamar hotel sapinggire pesisir Jakarta sisih lor. Tengah wengi malem Selasa Kliwon, bubar salat ngisak Bambang Setyajid lungg

Sapepake

Ahh Embuh (2)

Ahh Embuh (2)

Alaming Lelembut | Posted by | June 22, 2015

 “Kula nembe sepisan menika nyobi mecaki gesang,” swara­ne keprungu abot, kawistara ing praupan karo tangan isih nyekeli sen­dhok sin

Sapepake

Page 1 of 3812345...102030...Last »