Paku Pojok Blumbang (2)
Cerita Cekak - Posted by admin on July 5, 2012
Bu Wigan mendel. Rasa kuwatir katon sumawang ing pasuryane.
“Njur priye Pak?” pitakone marang kakunge tanpa bisa nyingitake rasa gorehe.
“Priye? Blumbang iku wis kadhung digawe, Bu. Rak eman-eman yen usaha ngingu lele iki ora diterusake. Nek prekarane merga nyebar ganda, ya apike awake dhewe iktiyar amrih ganda iku ora nganti sumebar tekan omahe Dhik Jail,” tumanggape kakunge.
“Carane?”
“Sik dakpikir. Ning bisa bae kanthi ndhuwurake tembok tapel wates iku.”
“Ha? Ragade rak akeh Pak!” Bu Wigan mlengak.
“Iya pancene. Ning priye maneh? Ya kepeksane aku dakgolek utangan menyang BTPN.”
“Ah, kok dadak utang. Upama njaluk urunan bocah-bocah wae priye?” Sing dikarepake Bu Wigan bocah-bocah iku putra-putrane sing wis padha mentas lan mencar.
“Aja rusuh-rusuh anak, selagine awake dhewe isih isa polah!” panyaruwene Pak Wigan. Nuli,”Aja kuwatir, ambak kudu utang ning ora nganti ngganggu kabutuhan sedina-dina. Precayaa!”
Sidane Bu Wigan manut. Ora gantalan dina, Pak Wigan uga banjur nyepakake persyaratan kanggo bisa utang menyang bank-e para pensiunan iku. Yaiku BTPN kang manggon ing kutha kabupaten. Bareng wis cair, gage diblanjakake bata, pasir, wesi otot apadene semen. Panggarape, kaya padatan, dipasrahake marang Suraji sakanca. Sauntara iku, blumbang sing wis isi banyu dening Pak Wigan dijeguri bibit lele maneh.
Jebul, ora beda karo dhek wiwit mropil biyen. Nalika Suraji sakanca wiwit nyambutgawe, mara-mara diparani Jail. Kanthi polatan peteng Jail semanta.
“Nggarap apa Ji?” pitakone atos.
“Halah iki lho. Didhawuhi Pak Wigan ndhuwurake pager,” wangsulane Suraji karo terus tumandang.
“Pager tembok iki sik arep didhuwurne maneh? Arep digawe pirang meter?”
“Kersane Pak Wigan ditambah rong meter. Supaya ganda arus ka blumbang ora nyebar mrana-marana,” katrangane Suraji ngglayem.
“Ra rila aku!” Jail guneman santak. Mesthi bae gawe kagete Suraji.
“Lho, kok sampeyan sing ora rila?”
Irige nyoba diangkat jebul abot, Jali kelangan keseimbangan wusana monting lan byur, kejegur blumbang
“Methi ae aku ora rila. Awit tembok iki mengko bakal nutupi cendhela omahku! Omahku dadi peteng lan sumpeg! Hawa lan sunar srengenge ora isa mlebu!”
Suraji njuwowos. Pak Wigan sing sakawit neng njero dalem, midhanget rame-rame banjur nyaket.
“Ana apa Ji?” pandangune.
“Niki lho pak, Mas Jail mboten lila nek pager niki diinggilne.”
Pak Wigan mirsani Jail ngemu pitakon.
“Nek pager niki sampeyan inggilne bakal ngaling-alingi cendhela kula Pak Wigan! Griya kula rak njur peteng!” protese Jail.
Sing uwis-uwis Pak Wigan tansah ngalah lan emoh rame-rame. Ning sepisan iki sajak kesabarane wis entek. Tandhane banjur paring wangsulan,”Dhik Jail, ngapunten nggih. Sing kula inggilne niki pager kula kiyambak kanthi ragad kula sangga kiyambak. Prekawis cendhela sampeyan mangkenipun kaling-kalingan, niku sanes urusan kula. Wontenipun pager kula inggilne, jane rak nyegah supados ganda arus king blumbang mboten ngganggu sampeyan. Sadangunipun menika sampeyan rak rumaos keganggu ganda arus king blumbang kula ta. Wis, Ji bacutna lehmu nyambutgawe!” bubar ngendika ngono pak Wigan bali menyang dalem. Suraji uga banjur mbacutake gaweyane. Sidane Jail ngalih karo rada ingah-ingih. Nanging jroning atine….
