Sapa sing Kanca Sejati

Ing sawijining desa sing eyub lan tentrem, ana kewan loro sing urip minangka kanca raket, jenenge Kanci yakuwi si Kancil lan Mongki si Kethek.

Kekarone lagi leyeh-leyeh, ngrasakake cahyane srengenge sing anget saka walike wit-witan alas. Dumadakan ana panemu iseng dening Mongki kanggo ngajak Kanci lomba, mbuktekake sapa sing paling apik, pinter, lan trampil ing antarane kalorone.

“Kanci, ayo awake dhewe lomba, sapa sing paling apik saka awake dhewe?” kandhane Mongki.

Rumangsa ditantang, Kanci nampa pangajake Mongki. “Ayo! Ora wedi aku,” wangsulane.

“Ya wis. Yen ngono ayo saiki nemoni Tupi si Bajing, ben dheweke sing dadi jurine,” pangajake Mongki.

Kekarone banjur nekani omahe Tupi. Nalika tekan kono Tupi lagi leyeh-leyeh ing ngisor wit. Langsung bae Kanci lan Mongki nerangake apa karepe methuki Tupi. Jalaran Tupi ora pati ngerti apa sing dikarepake lomba, wusanane dheweke mangsuli sakarepe wae.

“O…ngono. Ya wis lombane balapan, sapa sing bisa tekan ing pucuke wit iki dhisik dhewe, dheweke sing menang,” kandhane Tupi karo isih leyeh-leyeh.

“Ya,” jawabe Kanci lan Mongki bebarengan. Kekarone katon wis siyap.

“Ya wis langsung wae dakitungi, telu…loro…siji…yo….!” abane si Tupi karo mbengok.

Ora kakehan omong, Mongki enggal menek. Satekane ing ndhuwur, dheweke ngawe-awe ngece Kanci sing babar pisan ora bisa menek. Menange Mongki sing kaya ngene iki ndadekake Kanci ora trima lan ngajak Mongki tandhing maneh. Mongki nrima tantangane Kanci. Kekarone banjur nemoni Pak Kudi jaran saprelu didadekake juri. Weruh tekane Kanci lan Mongki, Pak Kudi gumun, “Ana apa kalorone mrene?”

Kanci lan Mongki banjur njlentrehake tujuwane nekani Pak Kudi.

“Ya wis. Lombane iki mengko balapan. Sapa sing teka ing pucuke gunung kae dhisik dhewe, ya kuwi sing menang. Saiki kowe kabeh siyap-siyapa ing watu kae.”

Kanci lan Mongki banjur siyap-siyap ing papan sing wis ditemtokake dening pak Kudi. Pak Kudi banjur aweh aba-aba” Ayo! Telu…loro…siji…yo!”

Tanpa kakehan mikir maneh, Kanci kanthi rikat ninggalake Mongki. Satekane ing pucuk gunung, ganti Kanci sing ngawe-awe, ngece marang Mongki sing krenggosan meh kentekan ambegan.

Pak Beri beruang sing awit mau nggatekake polahe warga alas loro iku nyedhaki, “Kowe kabeh kuwi lagi ngapa?” pitakone Pak Beri.

“Kanci niku lho Pak. Mosok kula dijak balapan mlayu menyang pucuk gunung kana,” kandhane Mongki sing ora trima jalaran kalah. Kanci sing ngrasa critane ora kaya mangkono, langsung protes, “Boten ngoten Pak. Mongki menika ingkang ngajak lomba. Kalawau malah lombane menek wit niku. Nggih cetha kula kalah.”

Saka kono Pak Beri dadi ngerti perkara iki. Kanthi wicaksana dheweke ngajak kewan alas loro iku lomba maneh. Kanci lan Mongki sarujuk marang panemune Pak Beri. Langsung wae Pak Beri njlentrehake lombane. “Kowe bisa ndeleng pulo ing ngisor kae?”

“Inggih Pak” kekarone mangsuli bebarengan.

“Kowe kabeh kudu cepet-cepetan. Sapa sing bisa njupuk woh Mundhu ing pulo iku dhisik dhewe, dheweke sing menang,” ujare Pak Beri. Kalorone amung manthuk siyap karo tantangan kasebut.

“Ya wis, saiki siyap-siyapa maneh,” kandhane Pak Beri.

Sawise Kanci lan Mongki siyap, Pak Beri langsung ngitung mundur,” Siyap? Telu…loro…siji…yo!”

Kalorone banjur mlayu sabanter-bantere, supaya enggal tekan ing pulo sing dituju lan ngundhuh woh Mundhu ing kono, kaya sing diandharake dening Pak Beri.

Kanci kanthi gesit, nyabrang kali cilik sing misahake pulo cilik lan gunung. Dheweke nyabrang kanthi mlumpat-mlumpat cilik, ngliwati tatanan watu ing kali iku. Dene Mongki kudu keri amarga ora ana pang-pang wit sing kena kanggo gandhulan nyabrang kali.

Satekane ing pulo sebrang, Kanci malah bingung karepe dhewe. Kepriye carane ngundhuh woh Mundhu sing gumantung dhuwur iku. Sanalika, Kanci keprungu pambengoke Mongki, “Kanci, papagen aku ing kene. Dakjupukke woh Mundhu kuwi kanggo kowe.”

Kanci mikir sedhela. Sawise yakin, dheweke enggal mapag Mongki. Mongki dikongkon numpaki Kanci lan digawa menyang sabrang. Ora kakehan omong maneh, satekane ing pulo sebrang, Mongki langsung menek wit lan ngundhuh wohe. Kekarone banjur bali maneh menyang panggone Pak Beri.

Ora adoh saka kono, Pak Beri keplok-keplok mangerteni nyawang polahe Kanci lan Mongki. Dheweke banjur marani kekarone sing lagi wae teka.

“Saiki kowe kabeh wis ngerti ta? Kowe kuwi beda lan nduwe kaluwihan dhewe-dhewe! Awake dhewe ora ngrembug sapa sing paling apik, paling trampil, utawa paling pinter, nanging kepriye carane nata kaluwihan kita kanggo kakuwatan sing ora bisa diasorake,” pituture Pak Beri.

Kanci lan Mongki banjur sadhar, yen gelem kompak jroning klompok kuwi luwih utama. Kekarone banjur salaman, lan bali menyang alas ngisor gunung kanggo ngrasakake maneh angete srengenge.

(Cuthel)

Bango lan Anak Kanguru

Bango lan Anak Kanguru

Wacan Bocah | Posted by | December 8, 2014

Esuk  iku, katon  Bango Thonthong ngadeg nganggo sikil siji.  Sajake dheweke lagi sedhih, katitik saka praene kang suntrut. Matane nyawan

Sapepake

Mula Bukane Manuk Emprit Rupane Ireng

Mula Bukane Manuk Emprit Rupane Ireng

Wacan Bocah | Posted by | October 24, 2014

Ing jagad raya iki Gusti Allah nyipta sakehe manuk. Gunggunge nganti ewon. Ana sing gedhe, sedhengan apadene cilik. Ana sing ...

Sapepake

Semut Kacip

Semut Kacip

Wacan Bocah | Posted by | October 13, 2014

Srengenge mlethek bareng karo kluruke pitik jago. Surya fajar nembe mencungul separo, sing separo maneh ndhelik ing wetane gunung. Tapi ...

Sapepake

Ngguguwa Pituture Wong Tuwa

Ngguguwa Pituture Wong Tuwa

Wacan Bocah | Posted by | September 16, 2014

Nuju sawijining dina ing mangsa rendheng, udan tansah ngareceh, banyu mili nganti ngelebi papan saenggon-enggon. Ing blumbang kemplung-ke

Sapepake

Page 1 of 1712345...10...Last »