Semut Kacip

Srengenge mlethek bareng karo kluruke pitik jago. Surya fajar nembe mencungul separo, sing separo maneh ndhelik ing wetane gunung. Tapi beda karo watake semut. Durung rampung jago-jago mau kluruk, semut wis kemriyek wira-wiri nin­dakake gaweyane dhewe-dhewe. Ana sing nyunggi godhong garing, mikul ga­gang kayu, nggeret wiji tanduran, lan liya-liyane. Mula, semut paling kondhang ing donyane kewan. Kabeh kewan padha ngajeni marang semut, ora ana sing wa­ni tumindak ala klawan semut.

Desa semut manggon ana ngisore wit ciplukan. Ing njero lemah sisihe oyot-oyotan, semut mbangun keraton kanggo ratune lan anak anake. Dene semut la­den manggon ana sisih kiwa lan tengene ratu semut.

Saben semut pancen duwe tugas kang beda-beda. Sing paling akeh je­nenge semut pekerja; penggaweyane ngumpulake panganan.

Sing rada dhuwur pangkate jenenge semut tentara; tugase ngawasi lan nga­yomi kabeh semut.

Sing paling dhuwur dhewe yaiku se­mut ratu. Ratu semut ora nyambut gawe. Nanging ratu semut nduweni kewajiban nglestarekake rakyat semut. Saben wek­tu ratu semut kudu diopeni, diresiki, di­du­langi lan dipanggonake ing papan kang paling penak supaya ajeg ngendhog.

Nah sing paling cilik tur rada asor ya­iku semut laden. Tugase nampa pangan saka semut pekerja kanggo diaturake marang ratu semut.

Kawit jamane Kanjeng Nabi Sulaiman nganti saiki, kabeh semut lila lan nrima nindakake tugase dhewe-dhewe. Na­nging, ing salah sijining mangsa, semut pekerja kang aran Kacip katon beda pra­upane. Semut Kacip ireng rupane. Kacip biasane paling sregep nyambut gawe, tapi dina iki Kacip katon mbesengut. Sa­lah siji kancane Kacip nyedhaki lan takon:

“Wis telung dina iki awakmu ketok lemes ora semangat, iku ana apa?”

Kacip nyawang kancane, banjur kan­dha:

“Apa kowe ora krasa yen awake dhe­we kuwi satemene diapusi? Saben dina awan bengi nyambut gawe rekasa,  tapi asile ora kanggo awake dhewe. Budhal nalika srengenge mlethek lan mulih su­rup mung ngentekake tenaga tapi ora ana opahe. Awake dhewe bakale nganti mati mbesuk ora bisa urip kepenak.”

“Lho ana apa jane awakmu kuwi Ka­cip? Elingana ya, saben kita iku duwe tugas lan kewajiban dhewe-dhewe. Ka­beh mau wis ginaris wiwit kowe lan aku lair. Sing jenenge semut pekerja ya cetha nek kewajibane iku golek pangan kanggo ratu lan kroto-krotone.”

“Yen tak pikir-pikir saya suwe aku ora lila. Awakku sing kesel, wong liya sing mangan kringetku. Mula wiwit saiki aku arep nyambut gawe kanggo awakku dhe­we. Aku arep lunga wae saka papan kene, golek panguripan kanggo ngrasak­ake susah lan bungahe urip dhewe. Duwe lelakon kok ngene terus iku ora bener. Kepenak nemen dadi Ratu, penggawe­yane mung mangan asile wong cilik….”

Tekade Kacip wis ora bisa dibendung maneh. Pituture kanca-kancane ora ana sing digugu. Kacip lunga tanpa pamit karo ratune. Lunga embuh ora ngerti parane.

Banyu kali kinclang-kinclong mantula­ke cahyaning wulan. Kacip dhewekan numpak prau godhong suket. Wetenge wareg, nanging atine rada tratapan wedi urip dhewekan. Lan tenan, durung suwe dheweke kepeksa mlayu nrabas-nrabas sesuketan merga digodhag kadhal ijo.

“Heh Kacip, biyasane aku wedi karo kowe. Aku ora wani nyedhak gumukmu. Bangsa semut pancen paling diwedeni. Tapi yen ana semut ijen kaya kowe, ora ana ajine. Kene tak pangan kowe! Aja mlayu!”.

Kacip terus mlayu sipat kuping. Ambane kali ora perduli dilumpati ngono wae. Tujune dheweke ceblok ing ndhuwur suket sing dadi praune. Nanging nembe wae anteng nurut iline banyu, kodhok blentung mangap, meletake ilate sing teles. Kacip sakala njegur ing banyu, banjur nglangi sak bisane. Nanging ora ngertiya saka ngisor ana iwak wader nyokot sikil mburine. Tinimbang mati diemplok iwak wader, Kacip nugel sikile siji mau. Kacip blai slamet, banjur menek wit sembukan tekan pucuk godhonge. Kacip keweden, dheweke banjur nangis.

Fajar abang munggah maneh saka wetan gunung. Ka­hanane isih sepi, Kacip mudhun, dheweke nedya bali me­nyang desa semut.

Kira-kira karo setengah dina Kacip lagi tekan gumuk desa­ne. Sikile enem kari papat. Kabeh pengalamane dicritakake marang kanca-kancane. Jebule semut ilang ajine yen tumin­dak dhewekan. Urip brayan kadhang pancen rekasa, nanging luwih sengsara yen ora gelem guyub karo kanca-kancane. (*)

Ngguguwa Pituture Wong Tuwa

Ngguguwa Pituture Wong Tuwa

Wacan Bocah | Posted by | September 16, 2014

Nuju sawijining dina ing mangsa rendheng, udan tansah ngareceh, banyu mili nganti ngelebi papan saenggon-enggon. Ing blumbang kemplung-ke

Sapepake

Abu Nawas lan Makutha saka Swarga

Abu Nawas lan Makutha saka Swarga

Wacan Bocah | Posted by | August 22, 2014

Kanggo ngerteni kahanan rakyate sing sanyatane, Sultan Harun Al Rasyid duwe niyat namur laku (nyamar). Kanthi pe­nganggo kaya dene kawula .

Sapepake

Abu Nawas lan Makluk Ajaib

Abu Nawas lan Makluk Ajaib

Wacan Bocah | Posted by | August 15, 2014

Dina iku juragan roti lan martabak sing jenenge Wan Bahri lagi nandhang susah senajan dagangane laris, geneya? Amar­ga dheweke lagi ...

Sapepake

Abu Nawas lan Dhuwit Koin

Abu Nawas lan Dhuwit Koin

Wacan Bocah | Posted by | August 12, 2014

Sawijining dina, Baginda Harun Al Rasyid nganakake sayembara. Isi pengumuman sayembara mau yaiku sok sapaa kang bisa nikelake dhuwit koin ..

Sapepake

Page 1 of 1612345...10...Last »