Adu Jangkrik

Mulih sekolah, Ardi, Ilham, Duki, Manaf wis nggawa wadhah, arep golek jangkrik. Usum udan ngene iki pancen akeh jangkrik ana sawah, tegalan, uga ereng-ereng gunung. Olehe golek jangkrik nganti meh Magrib.

Ardi oleh jangkrik telu, Ilham loro, Duki papat, Manaf mung nggawa mulih jangkrik siji thil. Najan mengkono, dheweke marem ora jamak.

Bocah lima mau golek jangkrik ora arep didol menyang bakul jangkrik, nanging arep didu. Endi sing menang, sing duwe jangkrik dianggep “pahlawan”. Atine seneng, masiya jangkrik sing didu malah mati, sebab kalah.

Kesenengane bocah lima adu jangkrik kuwi jelas ora apik. Bola-bali wongtuwane padha ngelingake supaya kelakuan mau ditinggalake. Bocah-bocah ora ngrewes.

“Wong nyenengake ati, golek hiburan kok ora oleh,” grenenge Ardi marang Ilham.

“Lha, iya. Iki rak ora taruhan, mung ngge ngisi wektu wae,” Duki nanduki omongane Ardi.

“Asyik, gratis. Ora perlu nonton tinju ana TV, cukup thongkrongan ana ngisor wit pelem kono,” Manaf nambahi.

Bocah papat banjur njupuk kaleng tilas wadhah biskuit. Jangkrike Ardi terus dicemplungake gembreng, disusul duweke Ilham. Jangkrik loro banjur digiring ngangge sada supaya adhep-adhepan. Mesthi wae, kekarone terus adu kekuwatan. Cangkeme mangap amba. Siji-sijine pengin nguntal liyane. Kriiikkk..krikkk.

Sing siji mbanting musuhe, semono uga sijine maneh. Surung-surungan, adu kuwate otot.

“Aku ora trima. Jangkrikku kalah!” Ardi protes.

Dheweke njupuk rambut saeler. Rambut dawa olehe nyuwun Ibune. Sikil jangkrik njur ditaleni ngangge rambut mau. Jangkrik dijantur, sikil ana ndhuwur, endhase ana ngisor. Diobat-abitake nganti mumet. Sawise kuwi, jangkrik didu maneh, nganti salah sijine klenger.

Malem Jum’at bengine, ujug-ujug Duki gragapan, bengok-bengok.

“Tulung…tulung…. aku arep diuntal jangkrik… aku arep dipangan jangkrik raksasaa!”

Duki sambat terus, awake ngglundhung, ceblok saka amben: “Adhuh!” Duki sambat kelaran.

“Ana apa, Duki,” Ibune nggoyog-goyog, nggugah.

Duki krenggosan, ngelekake mripat. Jantunge dheg-dhegan, mripate abang keweden, dene awake lemes kaya ora kena diobahake.

Duki matur marang Ibune bab impen sing mentas dilakoni. Ibune ngerti maksude.

“Wiwit wengi iki awakmu sakanca ora oleh ngedu jangkrik maneh. Kewan mau ben urip ana alam bebas, ora usah kok pulasara,” tuture Ibu.

“Gedhe dosane menawa seneng adu kewan kuwi. Ing “alam liya” mengko awakmu sakanca uga bakal didu kaya anggonmu seneng adu kewan. Gelem nglakoni kaya ngono?” Pak Tohari melu nasehati putrane. Duki gedheg.

“Kula kapok, Pak,” Duki nangis, nggetuni tuminake sing luput.

Dina candhake ora ditemoni maneh bocah adu jangkrik ana ngisor wit pelem sandhing garasi mau. ***

Jubriya

Jubriya

Wacan Bocah | Posted by | March 17, 2015

DIAS kari dhewe ing njero angdes (angkutan pedesaan) nalika dheweke bali sekolah. Merga ora let suwe ana sawijining ibu kang ...

Sapepake

Manuk Kedhasih males Kabecikan

Manuk Kedhasih males Kabecikan

Wacan Bocah | Posted by | February 16, 2015

Ing dhusun Gondanglutung cedhak iline kali Boyong ana bocah wis rada gedhe jenenge Bagaskara. Anake mbarep pak Surya pegawe Kehutanan ...

Sapepake

Sapa sing Kanca Sejati

Sapa sing Kanca Sejati

Wacan Bocah | Posted by | January 26, 2015

Ing sawijining desa sing eyub lan tentrem, ana kewan loro sing urip minangka kanca raket, jenenge Kanci yakuwi si Kancil ...

Sapepake

Bango lan Anak Kanguru

Bango lan Anak Kanguru

Wacan Bocah | Posted by | December 8, 2014

Esuk  iku, katon  Bango Thonthong ngadeg nganggo sikil siji.  Sajake dheweke lagi sedhih, katitik saka praene kang suntrut. Matane nyawan

Sapepake

Page 1 of 1712345...10...Last »